Co się stało, gdy królewna została opuszczona przez swoją żałosną przyjaciółkę?
Można się było spodziewać, że usiądzie i zacznie płakać. Tak też było, drętwa bohaterka użalała się nad sobą  gdzieś około 456 dni, nie zmieniając miejsca swojego położenia. Bez wszetecznicy była zupełnie bezradna. Przez ten długi okres żałoby miała dużo czasu do przemyśleń. Długo zastanawiała się co sprawiło, że znalazła się zupełnie sama, gdzieś w buszu na końcu świata. W szkole Carycy Katarzyny, do której kiedyś wysłał ją ojciec dowiedziała się, że ziemia jest płaska. Lecz pomimo wszelkiej niechęci do świata i własnego drętwego istnienia, nie odważyła się wstać, przejść się 45,5 metra na zachód (królewna nie znała się na mapie, za to świetnie wiedziała, gdzie znajduje się koniec świata) i rzucić się w przepaść, aby już na zawsze zakończyć to cierpienie. W szkole dowiedziała się również, że gdy człowiek opuści ziemię właśnie w taki sposób, o jakim rozmyślała, to zawiesi się on w przestrzeni kosmicznej. Zawsze byłoby to jakieś rozwiązanie, jednak łatwiej było siedzieć i płakać.
Gdy minął dostatecznie długi odstęp czasu, a królewnie zabrakło w oczach łez postanowiła wstać i jednak odwiedzić tą przepaść na końcu świata. Nie miała zamiaru się w nią od razu rzucać. Chciała móc się pochwalić wszetecznicy, że widziała coś, czego jej przyjaciółka raczej nie zobaczy, bo nie ma królewskich korzeni. Po roku i trzech miesiącach spędzonych na płaczu, każdy by zapomniał, że jego kompanka zostawiła go w imię miłości. Możliwe, że wcale nie myślała o żałosnej koleżance. Było to tak dawno temu, że już nie pamiętam czym się kierowała, przy wyborze podróży na koniec świata. W końcu gdzieś w przestrzeni istniała jeszcze jedna postać, która dla królewny była najważniejszą istotą w królestwie. Był nią oczywiście jej ukochany gruby kot Morświn. Prawdę mówiąc nikt tak naprawdę nie wie, gdzie w tamtym okresie królewskie zwierzę się znajdowało, jednakże pocztówka z końca świata na pewno by do niego dotarła. Zostawmy już cel podróży i skupmy się na dalszych wydarzeniach.
Królewna decydowała się na podróż jakieś 56 dni, a gdy już się w nią udała i dotarła na miejsce, czekało ją nie lada zaskoczenie. Zamiast przerażającej skarpy ujrzała ona krainę. Widok był naprawdę imponujący. wszędzie roiło się od kolorowych domków, których trawniki były bardzo zadbane. Przez środek krainy płynęła rzeczka pełna mleka czekoladowego. Królewna była przekonana, że trafiła do Odległej Krainy, w końcu ta, zanim drętwa władczyni poznała swoich znajomych z pubu, wyglądała podobnie. Dziewczynka biegała po pięknej okolicy oglądając każdy domek i każdy trawnik z bliska. Szybko się jednak zmęczyła, więc postanowiła się udać do jednego z nich na kolację. Każdy przecież byłby zaszczycony, gdyby mógł gościć królewnę podczas posiłku. Weszła do takiego z wielką choinką w ogrodzie i z lekkim zniecierpliwieniem czekała aż ktoś przyjdzie i ją obsłuży.
I w tym momencie powracamy prawie do czasów teraźniejszych, ponieważ osobą która pojawiła się w domu był nikt inny jak prawy łotr i nie był on zachwycony swoim gościem.